Εσύ έμεινες εκεί να ατενίζεις - ούτε κι εσύ θυμάσαι τι - κι εγώ σε τούτο το μπαλκόνι να δοκιμάζω φωτογραφικές μηχανές που κάποτε τις άγγιζαν χέρια που δεν γνωρίζω.
Ήθελα να σε ρωτήσω κάτι, με δε θυμάμαι πια τί. Ήθελα να σου δείξω κάτι μα ούτε κι αυτό το θυμάμαι.
Πίνεις καφέ και βλαστημάς - τι βλαστημάς, σάμπως κι εγώ κάτι δεν έχασα;
Και τα λόγια..ξέρω, τα λόγια δεν έχουν καμιά θέση σε τούτο τον τόπο που δημιουργήσαμε. Μόνο τα μελανά ξημερώματα, οι φωτιές πάνω από τη Γη του Πυρός και κάτι ξηλώματα - ναι, ναι ξηλώματα. Άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε δηλαδή.
Κοτσίδες πλέχτηκαν και ξεπλέχτηκαν. Άνθρωποι μπήκαν κι άνθρωποι βγήκαν. Πινέλα βούτηξαν σε χρώματα κι αρώματα και τούτη η πλαστελίνη δεν λέει να πάρει μορφή.
Θυμήσου μόνο πως μορφή θα πάρει όταν θα εμπνευστείς ποια είναι εκείνη η μορφή που θέλεις να της δώσεις.
Καλυψώ, για τον Δεκέμβρη που έγινε Μάρτης
