Ταυτόχρονα

Η Νύχτα έχει χρώμα Μαύρο.
Σε κάποια άλλη γωνιά του κόσμου όμως, την ίδια στιγμή που εσύ ανάβεις το κερί σου για να φωτίσει, κάποιος άλλος ανοίγει τα μάτια του στο Λευκό. Το χρώμα της Ημέρας.

Υπάρχει μια στιγμή - μία μονάχα, ανάμεσα στις χιλιάδες εκείνες στιγμές των εικοσιτεσσάρων ωρών της ημέρας όπου δεν είναι ούτε Ημέρα, ούτε Νύχτα. Μοιάζει να είναι και τα δύο μαζί, ταυτόχρονα. Αμάλγαμα Λευκού και Μαύρου, Σκότους και Φωτός. Κάποιοι την ονομάζουν Λυκόφως.

Κάποιες φορές στα Καλοκαιρινά Λυκόφωτα, μπορείς να δεις τη μαγεία της ταυτόχρονης στον Θόλο παρουσίας , του Ήλιου, της Σελήνης και της Αφροδίτης. Όλα τους Άστρα λαμπερά και με διαφορετική απόκοσμη προσωπικότητα. Την Αφροδίτη τη λέμε και Αυγερινό. Ένα Θηλυκό αστέρι, που του δώσαμε Αρσενικό προσωνύμιο.

Ο Πλάτωνας έγραφε, πως, στις απαρχές του Κόσμου, το αρσενικό και το θηλυκό ήταν Ένα. Έπειτα αποχωρίστηκαν, κι έκτοτε ο σκοπός κάθε φύλου είναι αυτή η αρχέγονα υποκινούμενη περιπλάνηση:
Η αναζήτηση του Άλλου Μισού.

Καλυψώ

Η άποψη του θεατή

Μια φορά κι έναν καιρό, στις αρχαίες ελληνικές τραγωδίες, το κοινό, είχε το ελεύθερο, εάν έκρινε πως δεν του άρεσε το θέαμα που παρακολουθούσε να εκφράσει τη δυσαρέσκειά του.

Η δυσαρέσκεια αυτή εκφραζόταν εμπράκτως και ποικιλοτρόπως. Προφέροντας δυνατά τον δίφθογγο όμικρον-ύψιλον, ρίπτοντας ντομάτες και ποικίλλα (αρχαία πάντα) ζαρζαβατικά, δημιουργώντας επιτηδευμένα σαματά.

Εν τοιαύτη περιπτώσει, τραγωδός, χορός και ηθοποιοί, έπαιρναν παραμάσχαλα κοθόρνους, μάσκες και χλαμύδες και αποχωρούσαν ταπεινά, δεχόμενοι το χλευασμό του πλήθους.
Η αυθόρμητη αυτή αντίδραση ήταν κοινώς αποδεκτή και αν μη τι άλλο, ποτέ δεν θεωρήθηκε μεμπτή.

Καλυψώ