Μουσικές αμπελοφιλοσοφίες ή απλά ένα χαμένο Ντο

Χθές.

Χάλασε το ντο...

Το ντο -λέω- αυτή η νότα που μου είναι απαραίτητη. Ξεκούρδιστη? Όχι, απλά...αφέθηκε. Όχι από μόνη της φυσικά, το άφησα εγώ. Ξέρεις, κάθε όργανο, όταν δεν το αγαπάς, όταν το κακομεταχειρίζεσαι και το θεωρείς δεδομένο τότε σταματά κι αυτό να σε αγαπά. Θυμάμαι ακριβώς τη στιγμή που αποφάσισα να ξεφορτωθώ φύρδην όλα εκείνα που έφταιγαν τότε. Γιατί έφταιγαν? Όχι δεν μπορώ να σου απαντήσω με ακρίβεια. Ίσως και να έψαχνα να βρω απλά μια αφορμή, δεν ξέρω.

Μετά από τρία όμως ακριβώς χρόνια, και αφού έχει...

απο-συναρμολογηθεί, 

επανα-συναρμολογηθεί,

ξε-σκονιστεί και

επα-ναθεωρηθεί...

στέκεται και με κοιτά. 

Μου φαίνεται σαν να έχω πάει σαφάρι και ξαφνικά χάνομαι από τους άλλους και κοιτάζομαι με κάποιο άγριο ζώο. Κάποιον παλιό γνώριμο που δεν ξέρω ακριβώς τι θέλω και - το βασικότερο- εάν θέλω να του πω κάτι τελικά.

Είπα να περάσω την ώρα μου κάπως διαφορετικά μακριά από οθόνες. Κι όμως, κάτι έλειπε. Σαν να είχα ξεχάσει τα πάντα. Κι εκείνο το ντο, να μην ακούγεται με τίποτα. Σαν να μη φτάνει δηλαδή το άτσαλο πάτημα των πλήκτρων, οι παραφωνίες, οι κάποτε οικείες μα τώρα άγνωστες συγχορδίες, η γλώσσα μου που τη δάγκωνα σα μαθητούδι στις πρώτες του απόπειρες να γράψει ένα γράμμα στο τετράδιο ... 

Δεν μπορεί όμως. Κάποια πράγματα -λέω εγώ τώρα- είναι...σαν το ποδήλατο δεν είναι? Αν έχεις δηλαδή παραδόσει ψυχή σε κάτι.. Έτσι δεν είναι? Γίνεται να τα ξεχνάς?

Σήμερα.

 Το ντο ακόμη δε ακούγεται. Κάτι μαγικό όμως συμβαίνει. Χωρίς λόγο ξεκάθαρα και προφανέστατα. Χωρίς να αφοσιωθώ ή να επιμείνω. Τα δάχτυλα κύλισαν αβίαστα. Μπά? Ναι ρε σου λέω. Κάτι διέσεις, κάτι υφέσεις, κάτι κλίμακες και τα λοιπά δεν χρειάζονταν ξαφνικά να πάρουν κάποια μορφή. Κύλησαν... Και το άγριο - άγνωστο - ζώο άρχισε να θυμίζει κάτι που ήξερα κάποτε...

Καλυψώ

λέγε με όπως εσύ θέλεις...

"Μπουγαρίνι μου φέρε μου λίγο νεράκι να χαρείς"...

Κόντευα να ξεχάσω το λατρευτό εκείνο προσωνύμιο των παιδικών μου χρόνων, μέχρι που σήμερα το απόγευμα, σκουντουφλώντας πάνω σε σκέψεις γύρω από το αστικό περιβάλλον, και πέφτοντας κυριολεκτικά πάνω στη μπαλκονόπορτα, με τύλιξε αυτή η μυρωδιά...

Ξαφνικά μπήκα σε εκείνη την πορτούλα του μυαλού που -ευτυχώς- ανοίγει συχνά τελευταία και βρέθηκα σε εκείνα τα μυρωδάτα καλοκαίρια... "Μπουγαρίνι μου φέρε μου λίγο νεράκι να χαρείς"...

σαν να άκουσα πάλι τη φωνή του παππού...αγαπημένο αποκάλεσμα ενός τρελούτσικου ζακυνθινού παππού..."τί σημαίνει μπουγαρίνι παππού?" "Μπουγαρίνι είναι το διπλό φούλι...να...μύρισε..."

 Κάπως έτσι λοιπόν ο φόβος για την αστική τρέλα διαλύθηκε...ένα μπουγαρίνι, δύο μπουγαρίνια, και παραδίπλα κάτι γιασεμιά λιάζονταν στο μπαλκόνι μου νωχελικά...και σαν ο παππους μου να ήταν εκεί και να ψιθύριζε...ιστορίες για περίεργες γάτες που μιλάνε, πέρσικα ποιήματα που εκείνος κατασκεύαζε, και μια λιακάδα τριγύρω...ένα φως...κι εκείνοι για τους οποίους γκρίνιαζα από μέσα μου ολημερίς μου είχαν στήσει ολόκληρο κήπο..."για να ξυπνάς και να μυρίζει όμορφα..."

χαμογέλασα πονηρά...μπουγαρίνια κάκτοι και φραγκόσυκα...γεύσεις και εικόνες για το καλοκαίρι...που δεν πέρασε ακόμη!

version1_the blink

-oh mon dieu! αναστέναξε η χύτρα ταχύτητος με σαφή αγανάκτιση.

Καθόταν ώρες τώρα στο ράφι πάνω από το κεφάλι του μπαρμπα-Θόδωρα, ακίνητη, αμίλητη, κι όμως τόσο λαμπερή κι αστραφτερή! Παραδίπλα, το ελαιόλαδο, έκλεισε το μάτι στην τρυπητή κουτάλα. Δεν ήταν κάποια παρεξήγηση, απλώς το προηγούμενο βράδυ, μετά την σχολαστική ματιά του μπαρμπα-Θόδωρου στο μαγαζί, και όταν όλα τα μαχαιρο-πηρουνο-κούταλο-ταπερ-κατσαρολικά βγήκαν να ξεμουδιάσουν, είχε πάλι κλείσει το μάτι πονηρά στη χύτρα ταχύτητος. Όπως όλοι μπορείτε να καταλάβετε, το νεύμα αυτό είχε ως φανερό αποτέλεσμα μία βραδιά αχλίνωτου σεξ και ατέλειωτων τσιτσιρισμάτων, μεταξύ τους...

-Και τί θέλεις να πεις με αυτό? ρώτησε βαριεστημένα η τρυπητή κουτάλα το ελαιόλαδο, εννοώντας σαφώς την αντίδραση του ελαιόλαδου στον αναστεναγμό της χύτρας ταχύτητος.

-Δεν τη βλέπεις? απάντησε εκείνο. -Αναπολεί τα χθεσινοβραδυνά μου τσιτσιρίσματα!

-Μμμμ απάντησε η τρυπητή κουτάλα ακόμη πιο βαριεστημένα, γνωρίζοντας πως το ελαιόλαδο τον τελευταίο καιρό, την είχε δει μεγάλος δον ζουάν, πως να σας το πω, είχε περιπτυχθεί με όλα τα τηγάνια και τις κατσαρόλες του μαγαζιού, και την επόμενη μέρα δεν σταματούσε να κοκορεύεται...

-oh mon dieu! αναφώνησε πάλι η χύτρα ταχύτητος. -Μα πότε επιτέλους θα καταλάβουν οι άντρες πως όσο κι αν σφυρίζουμε, όσο κι αν αχνίζουμε, δεν σημαίνει απαραιτήτως πως είμαστε σε οξεία οργασμίτιδα??? πφφφ άντρες...μόνο να τσιτσιρίζουν ξέρουν...

Μπλουμ! ο μπάρμπα-Θόδωρος έτρεξε να σώσει όσο ελαιόλαδο απέμεινε..."μα πώς στο καλό έπεσε ολόκληρο μπουκάλι από το ράφι?" σκέφτηκε φωναχτά, και βλαστήμησε που δεν το είχε απομακρύνει από εκεί....

Καλυψώ

Α.

Δεν το έχω πει σε κανέναν ακόμη...αλλά εκτός από δύο άλλους φίλους μου, εκείνη την ημέρα που με υπνώτισαν...ήσουν κι εσύ κάπου εκεί...και τώρα που πέρασαν όλα...προσπαθώ αυτό και μόνο να απομονώσω...
Πόσα χρόνια πάνε, θυμάσαι? εγώ όχι...σταμάτησα να τα μετράω...αλλά δεν σταμάτησα ούτε λεπτό να σκέφτομαι πως...εάν εκείνο το βράδυ...δεν σου είχα πει οχι...και ήσουν μαζί μου...ίσως τίποτε να μην είχε συμβεί...ίσως και να πηγαίναμε μαζί εκείνη τη βόλτα...ίσως τώρα...να ήταν όλα διαφορετικά...

Δεν θα ξεχάσω αυτό που μου είπε η λου μια μέρα μετά...μου είχε πει να μην στενοχωριέμαι πολύ, και πως τώρα..."θα ψηλώωωωσεις, θα ψηλώωωωσεις, θα φτάσεις τον Κυριάκο στο μπόι"!
Ψήλωσα καθόλου τελικά? νομίζω λιγάκι...κι εκείνη τη μέρα...όταν ξύπνησα...ευχόμουν να εξαφανιστούν όλοι...και να έρθεις εσύ, μόνο εσύ...όπως παλιά...

πόσο δύσκολα, ή πόσο εύκολα...

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια χελώνα λίγο χαζούλα και κάπως αλαφροίσκιωτη...από πολύ μικρή, είχε συνηδητοποιήσει πως ότι χειρότερο της είχε συμβεί ήταν αυτό το καταραμένο σπίτι που κουβαλούσε στην πλάτη της..
όταν ήταν πάρα πολύ μικρή, την πλήγωνε κάθε φορά που περπατούσε, αλλά δεν μπορούσε να το αποχωριστεί...ήταν πολύ βαρύ, πολύ σκληρό, αλλά από την άλλη πλευρά ήταν πολύ μικρή για να περπατάει στο άγριο δάσος εκτεθειμένη, χωρίς προφύλαξη...

Όταν άρχισε να μεγαλώνει, το σπίτι μεγάλωνε κι εκείνο γύρω της, ασφυκτιούσε περισσότερο...και τότε ήταν που αποφάσισε πως κάποια μερα θα γίνει πολύ δυνατή και θα το ξεφορτωθεί. Ως τότε, έπρεπε απλώς να βρει έναν τρόπο να φροντίζει ώστε να μην φαίνονται οι πληγές της. Και τον βρήκε. Ζωγράφιζε από πάνω τους όμορφα σχέδια, που όλοι θαύμαζαν, μέχρι που στο τέλος πίστεψε και η ίδια, ότι είναι τόσο όμορφα, που δεν χρειάζεται να το αποχωριστεί...ούτε το καβούκι, ουτε και τις πληγές που της δημιουργούσε...

Τα χρόνια περνούσαν, η χελωνίτσα έγινε όμορφη πολύ, είχε πολλούς φίλους, κάποιους καλούς, κάποιους καλύτερους, και κάποιους πολύ ιδιαίτερους. Κατάφερε να αγαπήσει, να αγαπηθεί ακόμη περισσότερο, να πληγωθεί εξίσου, αλλά πάντα, κάθε βράδυ, είχε αυτό το βαρύ καβούκι να μπαίνει μέσα, να φροντίζει τις πληγές της - κρυφά πάντα - και να αναμένει  την επόμενη συναρπαστική μέρα...

Κάποια μέρα, μέσα στον συρφετό της ζωής της, συνέβη ένα παράλογο, αλλόκοτο αλλά συγχρόνως
όμορφο γεγονός...κάτι ανακάλυψε...κάτι που για πολύ λίγο την έκανε να μην σκέφτεται το καβούκι, κάτι που της δημιουργούσε ένα περίεργο συναίσθημα... 
η χελωνίτσα όμως ήταν πολύ αλαφροίσκιωτη, και - όπως προανέφερα - λίγο χαζούλα...από την απροσεξία της και τη χαζομάρα της παρασύρθηκε... κατρακύλησε από έναν γκρεμό και βρέθηκε σακατεμένη...το μόνο βέβαια που δεν έσπασε ήταν το καβούκι, αλλά κι εκείνο όπως φάνηκε δεν την βοήθησε ιδιαίτερα...κι επειδή από τον γκρεμό την είχε σπρώξει ο καλύτερος φίλος της - που είχε θελήσει να μοιραστεί μαζί του εκείνη τη σπάνια ανακάλυψή της -, εκείνη από κάτω του φώναζε για βοήθεια...εκείνος όμως ήταν ψηλά, πολύ ψηλά...αρχικά προσπάθησε να κατέβει για να τη βοηθήσει...η χελωνίτσα χάρηκε που δεν ήταν μόνη...ήταν σίγουρη πως αν την τραβούσε πάνω, έστω και με λίγο κόπο παραπάνω, θα γινόταν καλύτερα, θα σωνόταν...εντωμεταξύ, κόσμος πολύς είχε μαζευτεί εκεί ψηλά, ήταν όλοι οι φίλοι της που άκουσαν τις φωνές της, κι έτρεξαν κι εκείνοι να βοηθήσουν. Κάποιοι έτρεχαν πιο γρήγορα, κάποιοι πιο αργά, αλλά όλοι προσάθουσαν να την εμψυχώσουν...μόνο ένας ήταν που δεν μπορούσε να κατέβει για να τη βοηθήσει...η χελωνίτσα στενοχωριόταν πολύ...αλλά δεν το έδειξε...άλλωστε πονούσε πολύ για να αντέξει να σκέφτεται, κι είχε και στην πλάτη της το καταραμένο καβούκι που τη βάραινε ακόμη περισσότερο...

Ένοιθε πως και η ίδια ήταν βάρος και περιττή για όλους εκείνους που έτρεχαν γι'αυτήν...έκανε μια - δυο - τρεις προσάθειες, και στο τέλος κατάφερε να σηκωθεί! πονούσε πολύ αλλά έκανε πως ήταν μια χαρά, πως δεν συμβαίνει τίποτε! στο τέλος του γκρεμού είχαν φτάσει πια όλοι οι φίλοι της...της έδιναν πορτοκαλάδα, την αγκάλιαζαν και τη φιλούσαν, γιατι ανησύχησαν πολύ... Η χελώνα με τα μάτια της έψαχνε να βρεί κάποιον συγκεκριμένο, αλλά εκείνος δεν ήταν εκεί...όταν λίγο πιο μετά τον ρώτησε γιατί δεν έτρεξε πιο γρήγορα να τη σώσει...της είπε πως ήταν πολύ δύσκολο για εκείνον να κατέβει...όταν τον ρώτησε γιατί την έσπρωξε στο γκρεμό, της απάντησε πως λυπάται, έκανε απλώς ένα λάθος...δεν είχε σκοπό να τη σπρώξει...

η χελωνίτσα ακόμη έχει πληγές από τότε που γκρεμοτσακίστηκε...αλλά τα καταφέρνει μια χαρά! κάνει καμια βόλτα στο δάσος δειλα δειλά και προσεκτικά, και έχει κι ένα καταπληκτικό σχέδιο για να ξεφορτωθεί αυτό το απαίσιο καβούκι...

θυμήσου με...

επειδή μία ιστοριούλα ένα σάββατο βράδυ...κενό και άχαρο...έκανε ένα πορτατίφ δίπλα μου να λάμπει λίγο παραπάνω...
κι επειδή μερικές φορές δεν χρειάζεται να το επεξεργαστείς πολύ για να καταλάβεις...ότι...τίποτε δεν είναι μονοδιάστατο...
κι επειδή...πολλά επειδή...κι όταν στερεύεις δεν σημαίνει ότι στέρεψες αλλά απλώς επαναπροσιορίζεις τα αποθέματά σου...
κι επειδή...η princessleecherry ήθελε μία πυραμίδα να χτιστεί για να καταλάβει...
κι επειδή κανένας εκτός από τη λου και τον σαρκ δεν θα καταλάβει απόλυτα τι εννοώ...
θα πω το εξής : "η μαριλένα είναι όμορφη!" και...θα κλείσω το μάτι!

επίγνωση...

Είχα ένα βιβλίο του Ορχάν Παμούκ που λεγόταν..."Το μαύρο βιβλίο". Δεν μπόρεσα ποτέ να το διαβάσω, γιατί είχα το εξής πρόβλημα : μια στο τόσο, και πάντα στα πιο λυτρωτικά σημεία, υπήρχαν δυο τρεις σελίδες...κενές...ολόλευκες...!αρχικά αποφάσιζα να μην ενοχλούμαι και να πηγαίνω παρακάτω, έχοντας την εντύοωση πωσ όσες απορίες μου είχαν προκύψει από το.. χμ.."κενό", θα λύνονταν ως δια μαγείας εάν συνεχιζα να διαβάζω παρακάτω...όσο πήγαινα παρακάτω όμως, τόσο και συχνότερα συναντούσα περισσότερες κενές σελίδες...και τελικά ποτέ δεν κατάφερα να το διαβάσω και το παράτησα στο ράφι να μαζεύει τη σκόνη που του αξίζει...

Σήμερα καθώς έψαχνα ένα άλλο βιβλίο που για διαφορετικούς τελείως λόγους είχα αφήσει στη μέση, το μάτι μου καρφώθηκε σε εναν τίτλο: "Το μαύρο βιβλίο"... και η αλληγορία αμέσως ξεπήδησε μέσα μου...η περίεργη ιστορία μου με τουτο το βιβλίο μου θύμισε...λίγο - πολύ τη ζωή μου...κάθε φορά που πέφτω πάνω στο κενό, προσποιούμαι πως δεν το βλέπω...το αγνοώ, ελπίζοντας πως η συνέχεια θα δοθεί λίγο παρακάτω...έλα όμως που...εκεί που αγνοώ το κενό....και νομίζοντας πως η λύση ειναι κοντά...γκούπ! κι άλλο κενό...κι άλλο, κι άλλο...μεχρι που...δεν μπορώ πια να καταλάβω...ποιά ήταν η αρχή, και ποιο το τέλος..και όλα μοιάζουν σαν ένα αναπάντητο ερώτημα..

Καλυψώ

υγ : Λου, σε ευχαριστώ που με έναν μαγικό τρόπο πάντα μου θυμίζεις πως έχω καιρό να γράψω...!