"Μπουγαρίνι μου φέρε μου λίγο νεράκι να χαρείς"...
Κόντευα να ξεχάσω το λατρευτό εκείνο προσωνύμιο των παιδικών μου χρόνων, μέχρι που σήμερα το απόγευμα, σκουντουφλώντας πάνω σε σκέψεις γύρω από το αστικό περιβάλλον, και πέφτοντας κυριολεκτικά πάνω στη μπαλκονόπορτα, με τύλιξε αυτή η μυρωδιά...
Ξαφνικά μπήκα σε εκείνη την πορτούλα του μυαλού που -ευτυχώς- ανοίγει συχνά τελευταία και βρέθηκα σε εκείνα τα μυρωδάτα καλοκαίρια... "Μπουγαρίνι μου φέρε μου λίγο νεράκι να χαρείς"...
σαν να άκουσα πάλι τη φωνή του παππού...αγαπημένο αποκάλεσμα ενός τρελούτσικου ζακυνθινού παππού..."τί σημαίνει μπουγαρίνι παππού?" "Μπουγαρίνι είναι το διπλό φούλι...να...μύρισε..."
Κάπως έτσι λοιπόν ο φόβος για την αστική τρέλα διαλύθηκε...ένα μπουγαρίνι, δύο μπουγαρίνια, και παραδίπλα κάτι γιασεμιά λιάζονταν στο μπαλκόνι μου νωχελικά...και σαν ο παππους μου να ήταν εκεί και να ψιθύριζε...ιστορίες για περίεργες γάτες που μιλάνε, πέρσικα ποιήματα που εκείνος κατασκεύαζε, και μια λιακάδα τριγύρω...ένα φως...κι εκείνοι για τους οποίους γκρίνιαζα από μέσα μου ολημερίς μου είχαν στήσει ολόκληρο κήπο..."για να ξυπνάς και να μυρίζει όμορφα..."
χαμογέλασα πονηρά...μπουγαρίνια κάκτοι και φραγκόσυκα...γεύσεις και εικόνες για το καλοκαίρι...που δεν πέρασε ακόμη!
