Σήκωσε το φρύδι. Τον κοίταξε με απάθεια, ίσως και λίγη ειρωνεία -δεν θυμόταν καλά- και κούμπωσε το παλτό της. "Σε λίγο δεν θα είμαι εδώ" σκέφτηκε και ανακουφίστηκε.
Ποτέ δεν τα πήγαινε καλά με τα ""ξεκαθαρίσματα" όλα αυτά τα "θέλω να μιλήσουμε" ή αυτά τα τηλεφωνήματα τα ξαφνικά γεμάτα στόμφο και περίεργη "αν -οικειότητα" εκείνα τα ποτά σε άσχετα ουδέτερα μπαρ που όλοι γύρω σου να διασκεδάζουν κι εσύ υποτίθεται να ψάχνεις - τι ψαχνεις - να βάλεις μια τάξη. Της φαινόταν γελοίο. Απλά γελοίο. Σε σημείο που ήθελε να αρχίσει να γελάει νευρικά χωρίς σταματημό. Κανείς δεν καταλάβαινε. Κανείς δεν καταλάβαινε πως εκείνη απλά ήθελε να ζήσει. Χωρίς δυσκολέματα και στενάχωρες καταστάσεις. Χωρίς μέλλον και "θα" και "εγώ σε.." . Όλοι όμως για κάποιο λογο την αντιμετώπιζαν εντελώς διαφορετικά. Με τρόμο κιόλας μερικές φορές. Σαν να της χρωστούν και να μη θέλουν να της δώσουν πίσω.
"Σε λίγο δεν θα είμαι εδώ" μουρμούρισε ξανά κι έσφιξε το κασκόλ της.
"Και τώρα τι;" τη ρώτησε εκείνος. "Θα βγαίνουμε πού και πού;"
Τον κοίταξε με μάτια που μισόκλειναν . Έκανε ένα βήμα μπροστά. Κοντοστάθηκε, γύρισε, κοίταξε για να έχει να θυμάται, κι έφυγε.
"Δεν είμαι πια εδώ".
Καλυψώ, για τον Δεκέμβρη, που τελικά έγινε Φλεβάρης
