Θυμάμαι τον Μενελίκ...σπινθηροβόλα μάτια, και γεμάτος νάζια να έρχεται κάθε μέρα, εκεί στην άκρη του ποταμού. Εκεί που μαζευόμασταν να κάνουμε τάχα πως ψαρεύουμε, να κυνηγάμε λιβελούλες, κι εκείνος πάντα από πίσω μου να τρέχει σαν τρελός, σαν να μπορούσε να μας συναγωνιστεί...Κι εκείνη η βάρκα, κρυσφήγετο θαρρώ της νιότης μας κρυφό...είχαμε κλέψει κι ένα σεντόνι από τη γιαγιά να φιάξουμε πανί, μα ο Μενελίκ πάνω στο παιχνίδι το έσκισε...του κράτησα μούτρα για μέρες...α όλα κι όλα! να μας ακολουθεί ναι, αλλά όχι κι έτσι!Μνήμες θολές του παρελθόντος...εκείνη η φωτογραφία με τη βαρκούλα, και...σαν να ακούω τις παιδικές μας φωνές ακόμη...κι ο Μενελίκ πουθενά..."ο πιο αλανιάρης γάτος του χωριού!" θυμάμαι μου είχε πει ο φούρναρης, και μου έδωσε ένα τεράστιο λουκούμι, λες και μπορούσα να ξεχάσω...
Καλυψώ
