Το διαγαλαξιακό ταξίδι του Μάικ είχε κιόλας αρχίσει. Όλα πήγαιναν, μέχρι στιγμής βέβαια, όπως τα είχε προγραμματίσει. Η διαστημική του ντουλάπα ήταν τελικά η πύλη για το σύμπαν.
Μόλις μπήκε μέσα, όλα τα κρυφά της γρανάζια κλονίστηκαν, κι ακούστηκε εκείνος ο πανάρχαιος θόρυβος. Το ταξίδι στο Σύμπαν είχε μόλις ξεκινήσει.
Ήταν κιόλας πάνω από τη στρατόσφαιρα και το θέαμα από εκεί ψηλά ήταν μαγευτικό. Η Γη καλυπτόταν από μία διάφανη ομίχλη σαν πέπλο από άχνη ζάχαρη. Ο Μάικ ήταν τόσο ενθουσιασμένος που μόλις που του πέρασε από το μυαλό ότι τόσα χρόνια που σπούδαζε χαοτικά μαθηματικά, πραγματικά δεν πήγαν στράφι. Όλα θα ανατρέπονταν από στιγμή σε στιγμή, το ήξερε, το ένοιωθε, το πίστευε.
Ξαφνικά, η άχνη ζάχαρη που έβλεπε από το παράθυρο της διαγαλαξιακής ντουλάπας του εξαφανίστηκε και τη θέση της πήρε μία υπέροχη αστρική σκόνη που έπλεε τριγύρω τους. «Τριγύρω ΤΟΥΣ;;» Α ναι! Ο Μάικ πάνω στον ενθουσιασμό του για να πετύχει την τέλεια στιγμή όπου θα άνοιγε η πύλη του χρόνου, είχε ξεχάσει πως κρατούσε ακόμη στο χέρι του το βιβλίο της γεωμετρίας . Το χρειαζόταν, γιατί, ως γνωστόν, όλοι οι διάσημοι κοσμοναύτες συμβουλεύονται τη γεωμετρία. Είναι πολύ σημαντική για να υπολογίσεις τις πλανητικές αποστάσεις και τις διαστάσεις του χωροχρόνου.
Τώρα μπορούσε ξεκάθαρα να διακρίνει τη Γη σαν μία μεγάλη χρωματιστή μπάλα.
«Τελικά», σκέφτηκε, «όλα αυτά για το Σινικό Τείχος είναι λίγο παραμύθια. Δεν βλέπω τίποτε άλλο, εκτός από πράσινο, καφέ και μπλε».
Οι ωκεανοί, ήταν το πιο καταπληκτικό θέαμα απ’ όλα. Κι αυτό γιατί μπορούσε λόγω της απόστασης, να βλέπει τον Ειρηνικό και τον Ατλαντικό ωκεανό χωρίς καν να χρειάζεται να γυρίσει το κεφάλι του. Ήταν πολύ ωραίο συναίσθημα, γιατί ένοιωθε σαν να βρίσκεται σε δύο μέρη ταυτόχρονα.
Ξαφνικά, ακούστηκε ένας πολύ δυνατός θόρυβος. Ο Μάικ τραντάχτηκε, ταρακουνήθηκε, κι έσφιξε στα χέρια του το βιβλίο της γεωμετρίας. «Τι να συμβαίνει;» αναρωτήθηκε. Ένοιωθε πως κάτι περίεργο γινόταν. «Μα ναι», μονολόγησε, « η διαγαλαξιακή μου ντουλάπα έχει αναπτύξει ταχύτητα» και με κάτι γρήγορους υπολογισμούς, θεώρησε πως ήταν κάπου κάτι λιγότερο από την ταχύτητα του φωτός. «Δηλαδή», είπε φωναχτά «όπου να ναι, θα βγω έξω από τον γαλαξία».
Λόγω της ταχύτητας δεν μπορούσε να δει και πολλά πράγματα, μόνο κάτι δέσμες φωτός που τον τύφλωναν. Η αλήθεια βέβαια ήταν πως μετά τον ενθουσιασμό της ανακάλυψης, είχε αρχίσει λίγο να φοβάται. Δεν είχε βρει ακόμη και τον τρόπο για το ταξίδι της επιστροφής, κι αυτό, οπωσδήποτε θα μπορούσε να είναι πρόβλημα. Όταν όμως αντίκρισε το λευκό σπειροειδή γαλαξία, τα ξέχασε όλα. «Είναι πράγματι μαγευτικά», συλλογίστηκε, «Πάντα ήθελα να απολαύσω από αυτή την οπτική γωνία τον γαλαξία μας».
Η διαγαλαξιακή ντουλάπα είχε τώρα ελαττώσει ταχύτητα και αιωρούνταν μέσα στη δίνη του Σύμπαντος, ακριβώς όπως ένας δύτης κολυμπάει γύρω από ένα ναυάγιο ψάχνοντας για θησαυρούς. Όλα ήταν πολύ όμορφα και γαλήνια εκεί πάνω. Τριγύρω τους έπλεαν νεφελώματα, λευκά και πολύχρωμα, γαλάζια και πράσινα, κόκκινα και ρόζ. Μερικά θραύσματα μόνο από μία σουπερνόβα που εξελισσόταν παρακάτω ήταν λίγο τρομακτικά, αλλά με τους κατάλληλους ελιγμούς, η διαγαλαξιακή ντουλάπα τα απέφυγε, κι έτσι δεν κινδύνευσε κανείς.
Ο Μάικ σκέφτηκε πως ήρθε η ώρα να ξεκινήσει τους κοσμοναυτικούς του υπολογισμούς. Άνοιξε το βιβλίο του και υπολόγισε πως εάν η ταχύτητα με την οποία κινούνταν ήταν αυτή που πίστευε, σε λίγο θα έκαναν μία ελλειπτική τροχιά γύρω από το νέφος του Μαγγελάνου. Και πραγματικά, μετά από κάποια ώρα, δυστυχώς δεν μπορούμε να υπολογίσουμε πόση ακριβώς, γιατί στο Σύμπαν τα ρολόγια δεν λειτουργούν με ώρα Γης, ξεκίνησαν μια μαγευτική περιπλάνηση γύρω – τριγύρω από αυτό το πολύχρωμο νεφέλωμα.
«Αυτό είναι πραγματικά κάτι ανέλπιστο», μονολόγησε ο Μάικ. «Πάντα πίστευα πως για να καταφέρω να δω το νέφος του Μαγγελάνου θα πρέπει να ταξιδέψω στο άλλο ημισφαίριο. Να όμως που το βλέπω από κοντά».
Μετά από μερικές εξερευνητικές στροφές γύρω από το παρδαλό αυτό νεφέλωμα, η διαγαλαξιακή ντουλάπα άρχισε ξανά να στροβιλίζεται και να αναπτύσσει ταχύτητα. Ο Μάικ τότε σκέφτηκε μήπως πρόκειται να συμβεί κάτι επικίνδυνο. Μόλις όμως η ντουλάπα του έκανε μια απότομη βουτιά μέσα στο νέφος των αστεριών, ανοιγόκλεισε με δέος τα μάτια του και αμέσως ξέχασε όλους τους φόβους του. Χιλιάδες μικρότερα νεφελώματα, εκατοντάδες πολύχρωμοι μικροί γαλαξίες αλλά και μερικές απειλητικές μαύρες τρύπες στροβιλίζονταν γύρω τους. Η διαγαλαξιακή του ντουλάπα άρχισε τώρα να κινείται σε φιδίσια τροχιά γύρω από ένα γαλάζιο αστέρι και όσο γυρνούσε τριγύρω του, όλο και το πλησίαζε , και το πλησίαζε ώσπου ακούστηκε ένας δυνατός γδούπος και, «Προσγειωθήκαμε πάνω στο αστέρι» αναπήδησε ενθουσιασμένος ο Μάικ.
Άνοιξε γρήγορα και ξεφύλλισε το βιβλίο της γεωμετρίας του και με τους χάρακές του υπολόγισε πως πάνω – κάτω, θα πρέπει τούτη τη στιγμή να πατούσαν πάνω στον αστεροειδή ΕΖ14, ο οποίος βρισκόταν εκατοντάδες χιλιάδες έτη φωτός μακριά από τη Γη.
«Θέλω να βγω έξω» σκέφτηκε και πολύ προσεκτικά, αν και λίγο φοβισμένος άνοιξε την πόρτα της διαγαλαξιακής του ντουλάπας. Με ένα σάλτο, βρέθηκε στο έδαφος. «Περίεργο», σκέφτηκε, «η βαρύτητα φαίνεται πως υπάρχει κι εδώ, στην άκρη του κόσμου».
Ξεκίνησε να περπατάει δειλά – δειλά, κοιτώντας γύρω του. Το μόνο που έβλεπε ήταν λευκή αστρική σκόνη που του χάιδευε τα μάγουλα και κάτι τεράστια βουνά που υψώνονταν πάρα πολλά μέτρα πάνω από το έδαφος.
«Για να δούμε πώς θα είναι η πρώτη μου διαγαλαξιακή εξερεύνηση», μονολόγησε, μα πριν προλάβει να τελειώσει τη φράση του, ένα σμήνος από καταπράσινα παράξενα φωτεινά πλάσματα, σαν ένα σμήνος πράσινων μελισσών, όρμησε καταπάνω του κι άρχισε να σβουρίζει τριγύρω του.
«Τι ψάχνεις Μάικ στην Ανδρομέδα; Θαρρείς βουνά έχει μόνο η Γη; Θαρρείς ο κόσμος όλος είναι μονάχα Αυτή;» Σβούριζαν και φώναζαν όλα μαζί με μια φωνή.
«Ποιοι είστε; Και ποια είναι η Ανδρομέδα;» ρώτησε τα παράξενα μελισσάκια ξαφνιασμένος.
«Είμαστε τα νετρίνο Μάικ, δεν μας γνωρίζεις; Υπάρχουμε από τότε που φτιάχτηκε ο κόσμος. Ο κόσμος που πατάς, ο κόσμος που μυρίζεις. Ο κόσμος τούτος που θέλεις να γυρίζεις».
