Η χελωνίτσα δημιουργήθηκε πριν από ακριβώς δέκα χρόνια. Πάνω σε ένα πλοίο για τη χώρα του Οζ, από έναν κύριο με δερμάτινο μπουφάν και ένα cdplayer.
Μέσα από αυτό το ταξίδι και ύστερα από τις περιπέτειες που είχε με το καβούκι, το γκρεμό και όλα τα υπόλοιπα τα όμορφα και τα άσχημα μαζί, έφτασε δέκα χρόνια μετά να μην ξεχνάει ποτέ πως ο κύριος εκείνος με το δερμάτινο μπουφάν την είχε βαφτίσει "ταξιδιώτισα", και να συνειδητοποιήσει πως είναι ένας κάποιος τίτλος που τη χαρακτηρίζει σε όλα μα όλα όσα σκέφτεται και κάνει.
Εφόσον πλέον ξεφορτώθηκε κατα κάποιο - πάντα- τρόπο το μυστικό της και αφέθηκε στα ταξίδια του νου και της ψυχής, στα ταξίδια των φίλων αλλά και σ' εκείνα τα κανονικά, δηλαδή με πλοία, αεροπλάνα, αυτοκίνητα και τρένα ψάχνοντας το καινούργιο μυστικό, μία από τις πρώτες ημέρες του χρόνου της έκαναν μία ερώτηση...και απάντησε πως πολύ απλά δεν έχει απάντηση.
Δεν θέλει κάτι συγκεκριμένο. Και δεν θέλει να θέλει κάτι. Γιατί πρέπει συνέχεια να θέλουμε κάτι και να σχεδιάζουμε κάτι και να ονειρευόμαστε ... κάτι? Τι είναι αυτό το.. "κάτι"? Όχι, εκείνη θέλει απλά να περνάνε οι στιγμές και να απολαμβάνει οποιοδήποτε "κάτι" της φέρνει η ακριβώς επόμενη απροσδόκητη στιγμή. Και η επόμενη...και η επόμενη...και η επόμενη...
Καλυψώ
