Δεν το έχω πει σε κανέναν ακόμη...αλλά εκτός από δύο άλλους φίλους μου, εκείνη την ημέρα που με υπνώτισαν...ήσουν κι εσύ κάπου εκεί...και τώρα που πέρασαν όλα...προσπαθώ αυτό και μόνο να απομονώσω...
Πόσα χρόνια πάνε, θυμάσαι? εγώ όχι...σταμάτησα να τα μετράω...αλλά δεν σταμάτησα ούτε λεπτό να σκέφτομαι πως...εάν εκείνο το βράδυ...δεν σου είχα πει οχι...και ήσουν μαζί μου...ίσως τίποτε να μην είχε συμβεί...ίσως και να πηγαίναμε μαζί εκείνη τη βόλτα...ίσως τώρα...να ήταν όλα διαφορετικά...
Δεν θα ξεχάσω αυτό που μου είπε η λου μια μέρα μετά...μου είχε πει να μην στενοχωριέμαι πολύ, και πως τώρα..."θα ψηλώωωωσεις, θα ψηλώωωωσεις, θα φτάσεις τον Κυριάκο στο μπόι"!
Ψήλωσα καθόλου τελικά? νομίζω λιγάκι...κι εκείνη τη μέρα...όταν ξύπνησα...ευχόμουν να εξαφανιστούν όλοι...και να έρθεις εσύ, μόνο εσύ...όπως παλιά...
