Είχα ένα βιβλίο του Ορχάν Παμούκ που λεγόταν..."Το μαύρο βιβλίο". Δεν μπόρεσα ποτέ να το διαβάσω, γιατί είχα το εξής πρόβλημα : μια στο τόσο, και πάντα στα πιο λυτρωτικά σημεία, υπήρχαν δυο τρεις σελίδες...κενές...ολόλευκες...!αρχικά αποφάσιζα να μην ενοχλούμαι και να πηγαίνω παρακάτω, έχοντας την εντύοωση πωσ όσες απορίες μου είχαν προκύψει από το.. χμ.."κενό", θα λύνονταν ως δια μαγείας εάν συνεχιζα να διαβάζω παρακάτω...όσο πήγαινα παρακάτω όμως, τόσο και συχνότερα συναντούσα περισσότερες κενές σελίδες...και τελικά ποτέ δεν κατάφερα να το διαβάσω και το παράτησα στο ράφι να μαζεύει τη σκόνη που του αξίζει...
Σήμερα καθώς έψαχνα ένα άλλο βιβλίο που για διαφορετικούς τελείως λόγους είχα αφήσει στη μέση, το μάτι μου καρφώθηκε σε εναν τίτλο: "Το μαύρο βιβλίο"... και η αλληγορία αμέσως ξεπήδησε μέσα μου...η περίεργη ιστορία μου με τουτο το βιβλίο μου θύμισε...λίγο - πολύ τη ζωή μου...κάθε φορά που πέφτω πάνω στο κενό, προσποιούμαι πως δεν το βλέπω...το αγνοώ, ελπίζοντας πως η συνέχεια θα δοθεί λίγο παρακάτω...έλα όμως που...εκεί που αγνοώ το κενό....και νομίζοντας πως η λύση ειναι κοντά...γκούπ! κι άλλο κενό...κι άλλο, κι άλλο...μεχρι που...δεν μπορώ πια να καταλάβω...ποιά ήταν η αρχή, και ποιο το τέλος..και όλα μοιάζουν σαν ένα αναπάντητο ερώτημα..
Καλυψώ
υγ : Λου, σε ευχαριστώ που με έναν μαγικό τρόπο πάντα μου θυμίζεις πως έχω καιρό να γράψω...!
