Είναι κάτι ημέρες που όλα γυρίζουν, και τριγυρίζουν, και περνάνε από γύρω σου σαν τρελά, σαν εκείνη τη ρόδα του λούνα παρκ που σε ζαλίζει.....ένας αλλόκοτος ίλλιγγος....
Εκείνες λοιπόν τις ημέρες, προσπαθώ να ανασυγκροτηθώ, να ανασυνταχθώ και να πάρω δυνάμεις για να συνεχίσω. Για να γίνει όμως αυτό, πρέπει τα αποθέματα μέσα μου να είναι ζωντανά, να σπαρταράνε...
Σαν ένα σπαρτάρισμα θυμάμαι λοιπόν, κι εκείνη την αυγουστιάτικη ημέρα...με το ένα πόδι στη μπουκαπόρτα και το άλλο στη γη της χώρας του Οζ ακόμη να πατάει...κι εσύ να μου κρατάς το χέρι, και να μου ζητάς να μείνω...
Πολλά-πολλά χρόνια πέρασαν από τότε...μία καρτούλα θυμίζει την ύπαρξή σου, κι εκείνη η φράση στο τελευταίο ξαφνιασμένο και αναγνωριστικό email... "όπου-και-να-μαι!" κι εγώ να αναρωτιέμαι τι απέγινε η "χελωνίτσα" και τα νεφελόψαρα!
Σ και Τ
