Κι εάν το καλοκαίρι περάσει από πάνω σου αφήνοντας μια φλούδα μαυρισμένο δέρμα και μυρωδιά λιμανιού στο ρουθούνι κι εσύ, αρνηθείς να αποτάξεις το μανδύα της εγρήγορσης;
Κι αν εσύ αρνηθείς να τσαλαβουτήσεις σε κρυστάλλινα νερά αβεβαιότητας;
Κι αν φτάσουν πολλά, πολλά, πολλά, αμέτρητα καλοκαίρια μετά, αμέτρητοι Ιούνηδες, Ιούληδες και Αύγουστοι της ραστώνης κι εσύ...ακόμη κάτι θυμάσαι που δεν άφησες να πάρει σάρκα και οστά;
Τότε, ίσως να έρθει ένα καλοκαίρι που να σε υπνωτίσουν.
Ίσως να έρθει ένα καλοκαίρι που να μη σε αφήσουν να το ζήσεις.
Να αδειάσουν από μέσα σου ότι πιο όμορφο είχες και ίσως έχεις.
Και μπορεί να σου πάρει καιρό για να βρεις την ομορφιά στη μυρωδιά του νυχτολούλουδου.
Για τα καλοκαίρια που άφησες σύξυλο στην μπουκαπόρτα του Εξπρές Ολυμπία εις διπλούν τον Σκεπαστή ενώ ναι, ήθελες τόσο να κολυμπήσεις στη μαγεία.
Για τα καλοκαίρια που άφησες το Ξωτικό να ονειροπολεί μόνο του δίπλα στη λίμνη, κι ενώ ήσουν εκεί καθόσουν ένα βήμα παραπίσω διστακτικά.
Για εκείνα τα καλοκαίρια που όσα από πάνω τους κι άν περάσουν εσύ θα τα έχεις εκεί,σαν φιλμ παλιό που ποτέ δεν εμφάνισες.
Για το καλοκαίρι ΑΥΤΟ, οι οδηγίες προς απανταχού ναυτιλωμένους είναι εμπεριστατωμένες σε μία μόνο λέξη : ζήσε.
Το καλοκαίρι αυτό, η Καλυψώ θα είναι ξανά στην Ωγυγία. Θα είναι στο καλοκαίρι που της χρωστάει εκείνη η απώλεια εκείνου του καλοκαιριού. Αλλά δεν θα ακούσει τα παρακάλια του Ερμή, μα και χωρίς υποσχέσεις και τρικ αθανασίας θα λύσει το μυστήριο - όποιο μυστήριο ξεβράσει η θάλασσα μαζί με τον Οδυσσέα.
και ίσως επιστρέψει το φθινόπωρο...
καλό καλοκαίρι
Καλυψώ
