Μια φορά κι έναν καιρό, στις αρχαίες ελληνικές τραγωδίες, το κοινό, είχε το ελεύθερο, εάν έκρινε πως δεν του άρεσε το θέαμα που παρακολουθούσε να εκφράσει τη δυσαρέσκειά του.
Η δυσαρέσκεια αυτή εκφραζόταν εμπράκτως και ποικιλοτρόπως. Προφέροντας δυνατά τον δίφθογγο όμικρον-ύψιλον, ρίπτοντας ντομάτες και ποικίλλα (αρχαία πάντα) ζαρζαβατικά, δημιουργώντας επιτηδευμένα σαματά.
Εν τοιαύτη περιπτώσει, τραγωδός, χορός και ηθοποιοί, έπαιρναν παραμάσχαλα κοθόρνους, μάσκες και χλαμύδες και αποχωρούσαν ταπεινά, δεχόμενοι το χλευασμό του πλήθους.
Η αυθόρμητη αυτή αντίδραση ήταν κοινώς αποδεκτή και αν μη τι άλλο, ποτέ δεν θεωρήθηκε μεμπτή.
Η αυθόρμητη αυτή αντίδραση ήταν κοινώς αποδεκτή και αν μη τι άλλο, ποτέ δεν θεωρήθηκε μεμπτή.
Καλυψώ
